De gewapende Japanse krijgskunst spreekt steeds tot de verbeelding.

De Samoerai en zijn wapens zijn de hoofdpersonages in vele Japanse films

Maar wie is die samoerai?

Samoerai (侍 of soms 士, samurai) is de term voor de krijgersklasse in het pre-industriële Japan. De term samoerai betekent Hij die dient.

Van samoerai werd verwacht dat ze cultureel op de hoogte waren en dat ze geletterd waren. Gedurende het Tokugawa-shogunaat verloren de samoerai geleidelijk hun militaire functie. Tegen het einde van die periode waren de samoerai een soort ambtenaren geworden, waarbij hun zwaarden slechts een ceremoniële functie vervulden. Tijdens de hervormingen van de Meiji-restauratie aan het eind van de 19e eeuw, werd de samoerai klasse afgeschaft in het voordeel van een leger op westerse leest. Het dragen van een samoerai-zwaard of katana werd hierbij verboden.

De samoerai in de eerdere tijden waren niet alleen bedreven in het vechten met wapens zoals het zwaard, maar zij bekwaamden zich ook in zelfverdediging zonder het gebruik van wapens, zoals het aiki-jujutsu. De reden hiervoor was dat zij, ook wanneer zij ontwapend waren, probeerden te overleven. Ook bekwaamden zij zich in kalligrafie en ikebana, het bloemschikken.

Een samoerai leefde volgens de gedragscode Bushido. Dit hield in dat het zwaard de ziel van een samoerai was. Dit moest de samoerai altijd bij zich dragen als zijn voornaamste wapen. Het zwaard moest met respect behandeld worden. Je zwaard verliezen werd als een schande beschouwd en soms werd daarvoor zelfs seppuku (ook bekend als harakiri, 切腹) gepleegd.

De vaardigheid om te gaan met het zwaard, heet ken-jutsu.

Omgaan met een japanse gevechtstok heet jo-jutsu

De Shobukai - dojo geeft training in

Iaido

Iaido (居合道; Japans: iaidō) is te omschrijven als de kunst van het snel en vloeiend trekken van het zwaard, gevolgd door een aanval en behoort tot het budo. Iaido is sterk verwant aan andere Japanse vechtkunsten als kendo en jodo. Het komt voort uit de culturele krijgstraditie van de samoerai (bushi) van het klassieke Japan.

Iaido wordt beoefend met een houten zwaard (木剣 = bokken), metalen oefenzwaard (居合刀 = iaitō) of gesmeed scherp zwaard (真剣 = shinken). Welk type zwaard wordt gebruikt heeft veelal te maken met de mate van geoefendheid van de iaidoka.

Iaido is opgebouwd uit de elementen:

• Nukitsuke, het trekken van het zwaard, gevolgd door een snijdende slag
• Kiritsuke, de snijdende of stekende slag na nikitsuke
• Chiburi, het afschudden van het bloed van het zwaardblad
• Noto, het insteken van het zwaard in de schede

Alle bewegingen dienen vloeiend, zuiver en resoluut te worden uitgevoerd. De vele kata omvatten zittende en staande technieken, waarbij aanvallen van voor, achter en opzij kunnen komen. Hierbij kan het om één of meerdere (denkbeeldige) tegenstanders gaan. De uitvoering wordt gekenmerkt door concentratie en voortdurende waakzaamheid (残心 = zanshin).

De meeste kata (oefenvormen) worden zonder daadwerkelijke tegenstander uitgevoerd. Bij de uitvoering van technieken moet men zich echter wel een tegenstander voor de geest halen zodat je een zo realistisch mogelijke situatie creëert. Het gevoel van een werkelijk gevecht moet worden opgebouwd.

Jodo

Jodo (Japans: jo, stok; do, manier, kunst, weg) is een Japanse vechtkunst waarbij men gebruikt maakt van de jo; een 128 cm lange stok.

Bij jodo wordt in de vorm van kata, technieken geoefend die de jodoka moeten beschermen tegen de katana (Japanse zwaard). Evenals iaido en kendo komt ook jodo voort uit de samoeraitraditie.